آخرین سرشماری انجام شده نشان می دهد، تعداد مناطق قومی تورنتوی بزرگ، به شکل قابل توجهی، 55 درصد افزایش یافته و از 239 به 371 مورد رسیده است.
اکثر این محلات به مرور ، در مناطق حاشیه ای تورنتو شکل گرفته و گسترش یافته اند.
در مطالعه ای که بزودی و در شماره ماه جون مجله " جغرافیای کانادا" منتشر خواهد شد، عدم تمایل قومیت ها به ترکیب در یکدیگر و تمایل به حفظ هویت فرهنگی مربوطه در درون محل زندگی خود ، زنگ خطر بزرگی برای تشکیل یک جامعه چندفرهنگی عنوان شده است.
مقاله مزبور، که " سیر تکاملی محلات قومیتی در متروپولیتن تورنتو" نامگذاری شده ، تأکید می کند موج جدید مهاجران یهودی، پرتغالی و ایتالیایی ، باعث رشد و تقویت جوامع قومی خود از نطر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی شده اند.
با اینکه مهاجران از کشورهای مختلف در مناطق دیگر تورنتو اسکان می یابند، اما معمولا برای انجام خرید، شرکت در برنامه های مذهبی و ملی به طور مرتب، به محله خود مراجعه می کنند و این تصور ایجاد می شود که محلات قدیمی ، هنوز به شکل سابق پابرجا هستند. اما مهاجران جدید ، ترجیح می دهند بجای اجاره آپارتمان در داخل شهر ، با خرید خانه در مناطق حاشیه اطراف تورنتو ، در کنار هم کیشان خود زندگی کنند.
گزارش مزبور، این سوال را مطرح می کند که آیا جوامع جدید مهاجرتی عمدتا آسیایی نیز ، همانند گروه های قومی اولیه از اروپا، بزودی بسمت تشکیل شهرک های ویژه در اطراف تورنتو خواهند پرداخت؟
ایتالیایی ها که فرهنگ خود را به شکل های گونانگون در کانادا تزریق کرده اند با وجود اینکه محله کوچک خود در داخل شهر را حفظ کرده اند، اما در اصل به سمت شمال و به منطقه Woodbridge و beyond نقل مکان می کنند.
حاشیه نشینی در جوامع چینی و آسیای جنوبی که به تنهایی 70 درصد مهاجران را تشکیل می دهند نیز بخاطر وضعیت ظاهری مشخص آنها بیشتر بچشم می آید. تنها طی دو دهه گذشته 250 هزار نفر از مهاجرین به کانادا و 90هزار نفر از مهاجران تورنتو از بین همین گروه بوده اند که اقدام به تشکیل شهرک کرده اند.
یکی از بزرگترین دلایل انتقال اقوام از داخل شهر به حاشیه ، مسئله زبان است ضمن اینکه مردم به سمت مناطق در حال رشد از نظر زمین و مسکن با امکانات بهتر روی می آورند.
اما عده ای معتقدند، زندگی اقوام در کنار همدیگر ، ممکن است رفاه عمومی را منجر شود ، اما باعث یکپارچگی قومی نخواهد شد.

منبع : سایت ایرانتو